Mimisbest: συγνώμη που παρεμβαίνω αλλά θέλω να επαναδιατυπώσω κάποιες θέσεις μου, μερικές από τις οποίες έχω διατυπώσει και στο ιστορικό μου:
α) Σε κάποιους ασθενείς που πρωτοεμφανίζονται τα γνωστά συμπτώματα, μπορεί όντως να φταίει μόλυνση και ευαισθησία σε κάποιο μικρόβιο. Στην περίπτωση αυτή χρειάζεται ως αρχική αγωγή κατάλληλη αντιβίωση για ΜΕΓΑΛΟ χρονικό διάστημα (περίπου 1 μήνα). ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΑΠΟ ΟΣΟΥΣ ΕΜΦΑΝΙΖΟΥΝ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΑΥΤΑ.
β) Στο μεγαλύτερο ποσοστό ανθρώπων που εμφανίζονται τα συμπτώματα αυτά, οι αιτίες πιστεύω είναι νευρομυικής φύσεως, στρες, ορθοπεδικές αιτίες. Οι ουρολόγοι απλά τους διαγνώσκουν "προστατίτιδα" όπως και στην προηγούμενη κατηγορία και τους χορηγούν αντιβίωση. Αυτό ξέρουν, αυτό τους θυμίζει, αυτό λένε. Αν οι πόνοι ήταν στο κεφάλι θα κάνανε διάγνωση "ημικρανία" και αν ήταν σε ένα μυ θα λέγανε "θλάση".
Σε ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό από αυτούς, τα συμπτώματα θα υποχωρήσουν λίγο ή τελείως κατά τη διάρκεια της αγωγής γιατί 1) απλά τα αίτια που τους οδήγησαν πάνω από το κατώφλι της εμφάνισης συμπτωμάτων δεν ήταν ιδιαίτερα έντονα και ούτως η αλλοιώς θα καταλλάγιαζαν από μόνα τους σε λίγο καιρό (σαν να σου δίνουν αντιβίωση όταν έχεις μια μελανιά στο γόνατο και καθώς επουλώνεται να νομίζεις ότι γι'αυτό βοήθησε η αντιβίωση) 2) η αντιβίωση λειτουργεί ως placebo (παίρνω φάρμακο άρα θα γίνω καλά) 3) Η αντιβίωση έχει ισχυρή αντιφλεγμονώδη δράση αν όντως κάπου υπάρχει φλεγμονή.
γ) Δεδομένου ότι οι πραγματικές αιτίες είναι άλλες, σε πολλούς ασθενείς της β κατηγορίας, τα συμπτώματα δεν θα εξαλειφθούν τελείως παρά την "καλυτέρευση" που μπορεί να αισθάνονται αρχικά. Αλλά και στο ποσοστό αυτών που τα συμπτώματα εξαλείφθηκαν τελείως (έχω διαβάσει για ποσοστό περίπου 60%), συνήθως θα επιστρέψουν κάποια στιγμή, εάν οι άσχετες πραγματικές αιτίες αναζωπυρωθούν η ξεπεραστεί το εφέ placebo της αντιβίωσης.
Δεδομένου λοιπόν πως για έναν από τους παραπάνω τυχαίους ή ψυχολογικούς λόγους, η αντιβίωση συνοδεύεται συνήθως από (μερική ή ολική) βελτίωση την πρώτη φορά που την λαμβάνουν, θα μπει στο κεφάλι των ασθενών που είτε δεν "θεραπεύονται" τελείως είτε ξανακυλάνε ότι η αντιβίωση είναι όντως η λύση, αλλά πως επειδή έχουν μια "δύσκολη μόλυνση" θα πρέπει να πάρουν ΠΟΛΥ!!...και απλά θα μπλέξουν σε έναν φαύλο ατελείωτο κύκλο χαπακώματος αντί να στρέψουν την προσοχή τους στους άλλους παράγοντες-πραγματικές αιτίες που ανέφερα. Ειδικά όμως μετά την πρώτη φορά, το εφέ placebo της αντιβίωσης είναι όλο και πιο δύσκολο να επαναληφθεί εφόσον ο ασθενής έχει καταλάβει-πιστέψει ότι έχει μπλέξει με κάτι "δύσκολο" και έχει ήδη την εμπειρία της πρώτης αποτυχίας.
Ο ουρολόγος εκεί συνήθως θα επιβεβαιώσει απλά το λάθος συμπέρασμα (ότι φταίει κάποιο μικρόβιο), εύκολα θα αιτιολογήσει γιατί η αντιβίωση δεν τον κάνει καλά ("γιατί η αντιβίωση φτάνει δύσκολα στον προστάτη λόγω του προστατικού φραγμού") -οπότε θα συμβάλλει μια χαρά στο να αποκτήσει ο ασθενής εμμονή και να κατεβάσει όλα τα αντιβιωτικά του εμπορίου σε τρελές δόσεις και διάρκειες- και θα τον αρχίσει σε καλλιέργειες οι οποίες κάποιες φορές θα βγάζουν ένα μικρόβιο, κάποιες άλλες θα βγάζουν άλλο μικρόβιο, κάποιες άλλες φορές δεν θα βγάζουν κανένα μικρόβιο και κάποιες άλλες φορές θα βγάζουν 3-4 μικρόβια. Αρκετή δηλαδή φασαρία για να αποτρελάνει τελείως τον δύστυχο ασθενή (κανονικά θα έπρεπε να αποτρελάνει και τον ουρολόγο που τυχόν θα νοιαζόταν).
Η διάγνωση Χρόνια Προστατίτιδα σε αυτή τη περίεργη πάθηση είναι λάθος γιατί ο προστάτης δεν φταίει σε τίποτα. Και αν ο γιατρός σου πει και ότι "δεν περνάει ποτέ" όπως γράφεις πάει να πει ότι εκτός από λάθος, εκτός από ανίκανος να σε βοηθήσει (και τα δύο συγχωρούνται) νομίζει ότι είναι και θεός. Στην ουσία θα έπρεπε να σου πει "Κοίτα, εγώ με τις γνώσεις που έχω και βάση των ευρημάτων σου δεν μπορώ να σε βοηθήσω περαιτέρω". Σιγά όμως μην σου πει τέτοιο πράγμα -καλύτερα το αλλαζονικό "αφού δεν μπόρεσα να σε κάνω καλά εγώ, δεν θα σε κάνει κανείς". Για να μην αναφέρω πολλές περιπτώσεις που έχω ακούσει για γιατρούς που όταν δεν μπορούν να εξηγήσουν τι έχεις καταλήγουν να προσπαθούν να σε πείσουν ότι είσαι τρελός, ότι είναι στο μυαλό σου και να πάρεις ψυχοφάρμακα. Είναι δηλαδή τόσο στενόμυαλοι που δεν αντιλαμβάνονται ότι χιλιάδες άνθρωποι σε όλο το πλανήτη που υποφέρουν από αυτά τα συμπτώματα δεν μπορεί να έχουν πάθει ομαδική παράκρουση.
Αυτό όμως το ότι "δεν θα σου περάσει ποτέ" όταν στην ουσία ο ίδιος και η επιστήμη του ακόμα δεν έχουν καταλάβει τι σου συμβαίνει και γι'αυτό δεν μπορούν να σε βοηθήσουν είναι απαράδεκτο και σφάλμα. Υπάρχουν πάμπολλες περιπτώσεις ανθρώπων που σε πείσμα του τι λέγαν οι γιατροί, ΕΠΟΥΛΩΣΑΝ το Χρόνιο Πυελικό άλγος και είναι ασυμπτωματικοί πλέον (δεν λέω θεραπεύτηκαν γιατί ο όρος νομίζω είναι λάθος γι'αυτή τη πάθηση).
δ) Κάποιοι ασθενείς της πρώτης κατηγορίας των οποίων τα συμπτώματα πραγματικά προκλήθηκαν από ευαισθησία σε μικρόβιο και στους οποίους η αρχική λοίμωξη δεν αντιμετωπίστηκε σωστά θα καταλήξουν να έχουν ΧΡΟΝΙΑ ΜΙΚΡΟΒΙΑΚΗ ΠΡΟΣΤΑΤΙΤΙΔΑ. Μια σπανιώτατη πάθηση την οποία τώρα η έρευνα καταλήγει ότι μόνο 5% από εμάς που έχουμε αυτά τα συμπτώματα πραγματικά έχει. Πως τους ξεχωρίζεις; Πολύ απλά: κάθε κάποιους μήνες εμφανίζουν τα γνωστα συμπτώματα ουρολοίμωξης, οι καλλιέργειές τους πάντα και συστηματικά εμφανίζουν ΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΤΟ μικρόβιο, και μόλις κάνουν κάποια ολιγοήμερη θεραπεία με αντιβίωση τα συμπτώματα αμέσως εξαφανίζονται και παραμένουν ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΟΙ μέχρι να επαναληφθεί ο κύκλος σε μερικούς μήνες. Σύγκρινε αυτό με αυτά που περνάμε εμείς και θα δεις ότι οι ομοιότητες είναι ελάχιστες.
Ελπίζω ότι τα παραπάνω που παραθέτω βοηθάνε να εξηγηθεί και η δική σου εμπειρία με τα αντιβιωτικά και του Μαρκέλλου όπως κάνουν και με τη δική μου.
